Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Οι σπουδές στο ΕΑΠ ως αντικείμενο "έμπνευσης"

Καθώς διάβαζα, έγραφα, έγραφα, διάβαζα, υπήρξαν στιγμές που δεν μπόρεσα ν΄ αντισταθώ...


ΕΦΤΑ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΧΙΛΙΑ ΕΞΑΚΟΣΙΑ ΕΝΝΙΑ (ΕΠΟ 31, 2012)
(Εκείνο το βράδυ που ο Γαλιλαίος έστρεψε το τηλεσκόπιό του προς τον ουρανό, η γη έπαψε να είναι το κέντρο του κόσμου και τη θέση της πήρε ο άνθρωπος.)

Αφήνω πίσω τη μεσαιωνικότητά μου
Επιτείνοντας το γκρέμισμα που επίκειται

Οικτίρω τη θεαματική μου τύχη
Και σκίζω τα παλιά μου ρούχα
Προσέχοντας τα λόγια που θα πω

Ανοίγω όλα τα παράθυρα μεμιάς
Τίποτα δεν θα μείνει στη θέση του απόψε

Γιρλάντα να γίνει ό,τι ξεχάσω
Στολίδι αφημένο σε μια γλάστρα
Κι ό,τι με ξέχασε να πέσει στο πηγάδι

Οι ώρες ας σωπάσουν
Αποδημητικά πουλιά στων ωκεανών τα βάθη

Τι αστέρια είναι αυτά! τι κόσμος! τι γαλαξίες! τι τέλος! τι αρχή!

Το τίποτα το Τίποτα αγναντεύει
Κι ύστερα γέρνει και κοιμάται στην άκρη του θεού

Είδατε με τι περιφρόνηση απαντάει;
Εγώ είμαι Εγώ, σας λέω!

Τι παράξενο που μια τέτοια νύχτα κανείς δεν ακούει…



 ΒΕΑΤΡΙΚΗ ΤΩΝ ΓΚΡΕΜΩΝ (ΕΠΟ 21, 2013) 
 (Ψάχνοντας τον Δάντη...)

 "Το απόκρυφο μυστήριο της ζωής του Δάντη και η κινητήρια φλόγα του έργου του ήταν ο έρωτάς του  για τη Βεατρίκη. Όταν η αγαπημένη του πέθανε στα εικοσιτέσσερά της χρόνια, ο Δάντης βυθίστηκε σε  μιαν άβυσσο θλίψης. Εκείνη τότε ανακίνησε ουρανό και γη για να σώσει την ψυχή του κι εκείνος  διέτρεξε την Κόλαση και το Καθαρτήριο για να την ξαναβρεί, πριν το λυτρωτικό crescendo του στις  σφαίρες τ΄ ουρανού. Inic Pit Vita Nuova*." (Eduart Schure) Τι απέγινε όμως η Βεατρίκη;

 (...)
 Κι έτσι, μοιραία έχασε εκείνο το ενδεχόμενο - που τόσο είχε ποθήσει
 Κι από στιγμή σ΄άλλη στιγμή είναι έτοιμη
 Για τρομερό ταξίδι να κινήσει - να φέρει πίσω το όνειρο

 Και να που ήδη στέκεται μπροστά στη μαύρη πόρτα:
 "Άσ΄ την ελπίδα καταγής!"

 Μ΄ όλο το θάνατο μπροστά έβγαλε τα παπούτσια της
 Τ΄ απίθωσε στο σκοτεινό κατώφλι. Αρνήθηκε
 Ξυπόλυτη περπάτησε σε κώνους άγρια βουνά και τρίγωνα χαράδρες

 Γκρέμια κι αγκάθια αγκάλιασε και τρικυμίες και μπόρες
 Προσκυνητής του ονείρου - τα πόδια μάτωσαν
 Ξεχώρισε τον πάγο που απολιθώνει την ψυχή
 Κι άναψε ένα κερί για όλους τους πεινασμένους

 Άκουσε πάλι τη φωνή - σα βρυχηθμό φοβιστερό
 μακριά πολύ μα πάλι πιο κοντά
 "Άσ΄ την ελπίδα καταγής!"

 Έδωσε, να γλιτώσει απ΄ το θεριό - που ως φαίνεται το βήμα της μετρούσε
 Το φόρεμά της σκίστηκε
 Σκορπίστηκαν τριγύρω τα κουρέλια
 Τα πήρε η νύχτα - πέτρα κι αλάτι

 Ένας αέρας δυνατός γονάτισε μπροστά της
 Ανέβηκε στη ράχη του πουλί γυμνό
 Αντήχησαν με το κελάηδημά της οι ουρανοί
 Ήπιε του σύννεφου νερό - νερό της λήθης

 Μαγεύτηκε απ΄ την άβυσσο
 Ξέχασε τ΄ όνειρο
 Φίλησε τ΄ άστρα

 Κανείς ποτέ δεν έμαθε τι απέγινε
 Κανείς ποτέ δεν ρώτησε

 *  Εδώ Αρχίζει μια Καινούρια Ζωή (Το «La Vita Nuova» ήταν το πρώτο έργο που έγραψε ο  Dante Alighieri, το 1295, η ανάγνωση του οποίου θεωρείται απαραίτητη για την κατανόηση της «Θείας Κωμωδίας»)




ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑ (2015)
(ε, ναι, είχα αρχίσει να κουράζομαι...)

γράφω, γράφω, γράφω, γράφω
τίποτα δεν αντιγράφω
ό,τι βλέπω καταγράφω
κι ό,τι γράφω δεν ξεγράφω
κι όλα αυτά που περιγράφω
μ΄ ένα χι τα διαγράφω
για να κάνω το ζωγράφο
ε, μα πια!



ΣΤ(Ο)ΙΧΟΥΡΓΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΕΝ ΜΕΣΩ (ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ) ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ (2016)

στίχοι στους τοίχους στοίχισαν τις λέξεις τοίχο-τοίχο
αν τύχει τύχη άστοχη εγώ θα την πετύχω!
δεν είναι αστείο στοίχημα ετούτο το στοιχείο
κι ας μη φανεί πως έτυχε τυχαία το πτυχίο... 


Γ.Α.Β.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου